شبیه یک بریدگی روی انگشتم ؛ هی فشارت می دهم تا با درد بفهمم که جایی خودم را فراموش کرده بودم.

یک عصبیت مداوم ... مثلا یک انفجار که مدام در تمام بدنت اتفاق می افتد... انگار که هیچ کدام از این استرس ها و نگرانی ها و فشارهای عصبی تحت کنترل خودت نباشد ... یک خستگی طولانی ازحجم بزرگی از فکرها ؛ کارها ؛ بحث ها ... انگار تمام دویدن ها به نرسیدن ختم شود ... یکهو به خودت می آیی و می بینی که تمام مدت برده ی مدیرت بوده ای ؛ برده ی همکارت بوده ای ؛ برده ی دوستت بوده ای ؛ برده تمام کسانی ک دوستشان داری بودی ؛ برده زندگی بوده ای ... بعد به خودت حق می دهی که عصبی باشی ؛ خسته باشی ؛ یکجایی بایستی و داد بزنی نمی توانم ... فکرها توی سرت رژه بروند ؛ دست هایت نرسند که بخارندشان ؛ ک

من هیچ وقت آدم آرامی نبودم... شاید در بازه هایی از زندگی زمان هایی بوده باشد که سکوت کرده باشم ، کم حرف تر شده باشم اما هیچ وقت آرام نبوده ام. حتی در این زمان ها هم شب های نا آرامی داشته ام. شب هایی پر از کابوس و وحشت! درواقع من همیشه پر از تنش بوده ام.پر از اضطراب هایی که تمام شدنی نبودند. پر از جنگ های داخلی ذهنی ؛ پر از عذاب وجدان های نابود کننده ، پر از ترس برای اتفاق هایی که خیلی وقت ها دست خودم نبودند . حالا نتیجه ی تمام این تنش ها فرسوده ترم کرده است . خسته تر شده ام . هر روز ناتوان تر می شوم. گاهی وقت ها دلم می خواهد هم چیز را رها کنم و بروم . هرچند که خودم می

نفس های آخر زندگی ... یک اندوه بی پایان میان دست هایم... قرار به این بود که زندگی کنیم ، من مردگی هایم بی نهایت دردناک اند... کلمات را مدت هاست گم کرده ام... هیچ پناهی ندارم... خستگی های غریب لعنتی!

اول . تمام زمانی که ذهنم از درگیری های کاری خلاص می شود مُدام با خودم فکر می کنم ، وقتی نُت ها را می نویسی ، وقتی انگشتانت را روی کلاویه ها می گذاری به من فکر می کنی ؟ یا من را جایی میان شلوغی زندگی ات گُم کرده ای؟ دوم . زندگی من پُر از قصه های ناتمام است ، شاید هم نه ، پُر از قصه هایی است که یک شبه ، بدون هیچ آمادگی ذهنی ، تمام شده است. همیشه مُرور تمام این رها شدگی ها برای خودم ترسناک بوده است. سوم . دلم تو را می خواست... چهارم . یکی از دوستانم می گفت من هیچ وقت دیگر به کسی که رهایم کرده فکر نمی کنم ، لبخند زدم...

رو به روی این زندگی من نشسته ام . خب راستش را که بخواهید برای بعضی ها همه چیز با دویدن است . من همیشه دویده ام . حتی زمانی که تمام آدم های دیگر به خودشان زمانی برای تنفس می دادند ، من بازهم در حال دویدن بودم. راه و رسم زندگی ام این بود . زندگی با من اینطور تا کرده بود ، خیلی وقت ها هم همینطور تایم کرده بود . من هیچ وقت آدم حاشیه ها نبودم ، همیشه در متن اصلی راه می رفتم ، هنوز هم همینطورم ، در صورت لزوم کلمات را سخت انتخاب می کنم و حرف میزنم . همین دیشب مدیرم وسط جلسه گفت خانم ق هیچ وقت هیچ حرف یا سوالی ندارند! دلم می خواست برایش بگویم قبول من آدم ضعیفی هستم، من یک